مهندسی بی‌نهایت: امپایر استیت؛ بلندترین ساختمان جهان در میانه قرن بیستم

به گزارش سرویس تازه های دنیای فناوری مجله تک تایمز ،

امپایر استیت (Empire State Building) آسمان‌خراش ۱۰۲ طبقه‌ی منطقه‌ی منهتن نیویورک‌سیتی است که تاریخ ساخت آن به دهه‌ی ۱۹۳۰ بازمی‌گردد؛ ساختمانی با معماری آرت‌دکو که در رقابتی برای تصاحب لقب بلندترین آسمان‌خراش ساخته شد. ارتفاع بخش ساختمانی امپایر استیت به ۳۸۰ متر می‌رسد و با درنظرگرفتن آنتن آن، ارتفاع نهایی ۴۴۳.۲ متر می‌شود. این آسمان‌خراش از سال اتمام ساخت، یعنی ۱۹۳۱، تا سال ۱۹۷۰ به‌عنوان بلندترین برج جهان شناخته می‌شد تا اینکه برج مرکز تجارت جهانی جایگزین آن شد. امپایر استیت اکنون پنجمین برج بلند آمریکا محسوب می‌شود و در رتبه‌ی بیست‌وهشتم بلندترین ساختمان‌های جهان قرار دارد.

نام‌گذاری امپایر استیت به‌معنای ایالت یا محدوده‌ی سلطنتی، از نام مستعاری بود که در قرن نوزدهم به نیویورک داده شد. زمین محل ساخت امپایر استیت در بلوار پنجم نیویورک بین خیابان‌های سی‌وسوم و سی‌وچهارم قرار دارد. این زمین در قرن نوزدهم به خانواده‌ای به‌نام آستور تعلق داشت که هتل والدورف آستوریا را در آن ساختند. در دهه‌ی ۱۹۲۰، شرکت مهندسی بثلم زمین را از خانواده خرید و سپس، شرکت امپایر استیت برای ساخت آسمان‌خراش تاریخی خود مالکیت آن را در دست گرفت. شرکت امپایر استیت از مدیران شناخته‌شده‌ی آن سال‌های آمریکا تشکیل شده بود و افرادی همچون جانی جیکوب راسکوب، مدیر اجرایی سابق جنرال‌موتورز و ال اسمیث، فرماندار نیویورک، در آن حضور داشتند.

نقشه‌ی ابتدایی برج ساختمانی ۵۰ طبقه را ترسیم می‌کرد که پس از ۱۵ بار بازبینی، به ۸۶ طبقه افزایش یافت و قرار بود دکلی برای ارتباط با کشتی هوایی هم در آن لحاظ شود. به‌هرحال، طراحی جدید مالکان را مطمئن می‌کرد در‌حال‌ساختن بلندترین برج جهان هستند. آن‌ها در سال ۱۹۲۹، تخریب هتل قدیمی را شروع کردند. فرایند ساخت در سال ۱۹۳۰ شروع شد و با ثبت رکوردی از سرعت ساخت‌وساز، در ۱۱آوریل۱۹۳۱ به‌پایان رسید.

امپایر استیت امروزه به‌عنوان یکی از نمادهای تاریخی آمریکایی‌ها شناخته می‌شود. از سال ۱۹۳۳ که در فیلم کینگ‌گونگ تصویری از برج به‌نمایش درآمد، تاکنون ۲۵۰ فیلم و سریال با حضور آن ساخته شده است؛ برجی که تا سال‌ها نماد نیویورک بود و جامعه‌ی مهندسان سازه‌ی آمریکا لقب یکی از عجایب هفت‌گانه‌ی دنیای مدرن را به آن داده بودند. آمارها نشان می‌دهد این سازه‌ی تاریخی سالانه چهارمیلیون بازدیدکننده دارد که از فضاهای بازدید طبقه‌های هشتادوششم و صدودوم آن بازدید می‌‌کنند. آن‌ها می‌توانند در هوای صاف، چشم‌اندازی تا ۱۲۸ کیلومتر از نیوجرسی، کنتیکت، پنسیلوانیا و ماساچوست داشته باشند.

استخدام طراحان مناسب برای برج رسید. راسکوب شرکت Shreve, Lamb & Harmon را برای معماری برجش انتخاب و در اولین جلسه، درخواست بلندپروازانه‌ی خود را با آن‌ها مطرح کرد. او مدادی از کشوی میزش خارج کرد و درمقابل ویلیام لَمب نگه داشت. راسکوب از ویلیام پرسید: «تا چه ارتفاعی می‌توان ساختمانی ساخت که سقوط نکند؟» ویلیام طراحی را از همان جلسه شروع کرد و طرحی هرمی پیشنهاد داد.

امپایر استیت / Empire State

ویلیام طراحی ساختمان امپایر استیت را براساس دو برج موجود در آن سال‌ها انجام داد: ۱. ساختمان رینولدز در کارولینای‌شمالی با طراحی خودش؛ ۲. برج کارو در سینسیناتی. امروزه، این برج‌ها به‌عنوان اجداد معماری امپایر استیت شناخته می‌شوند. حتی در جشن ۵۰ سالگی ساختمان رینولدز در سال ۱۹۷۹، مدیر امپایر استیت کارت تبریکی با این عبارت ارسال کرد: «تولدت مبارک پدر».

هدف اصلی از ساخت چنین برجی، رسیدن به رکورد بلندترین ساختمان جهان بود. ازآنجاکه هیچ‌کس از برنامه‌های کرایسلر برای برجش خبر نداشت، مسئله‌ی اصلی انتخاب ارتفاع نهایی بود. همیلتون وبر که در آن سال‌ها یکی از مدیران اجرایی پروژه بود، درباره‌ی مسئله‌ی انتخاب ارتفاع می‌گوید:

تصور می‌کردیم با برجی ۸۰ طبقه، لقب بلندترین ساختمان را تصاحب کنیم. سپس، کرایسلر ساختمان خود را بلندتر کرد و ما نیز ۸۵ طبقه را به‌عنوان طرح انتخاب کردیم که تنها ۱.۲ متر بلندتر از برج کرایسلر بود. راسکوب نگران بود که کرایسلر طرحی مخفی به‌صورت یک آنتن در برج خود داشته باشد و در روز پایانی، آن را نصب کند. به‌همین‌دلیل، باید برجی بسیار بلندتر می‌ساختیم.

راسکوب با شدت زیادی به رقابت با کرایسلر می‌اندیشید. او می‌خواست به هر قیمتی بلندترین ساختمان آمریکا و جهان را بسازد. مدیر سابق جنرال‌موتورز درنهایت، خودش راه‌حلی برای بلندترساختن برج ارائه کرد. او بخشی به‌نام «کلاه» برای آسمان‌خراش در نظر گرفت و با نگاهی بلندپروازانه، ایستگاهی برای کشتی‌های هوایی هم در آن متصور شد. طرح جدید راسکوب باعث می‌شد ساختمان امپایر استیت به ارتفاع ۳۸۰ متری برسد؛ درحالی‌که برج کرایسلر با ۷۷ طبقه، ۳۱۸ متر ارتفاع داشت.

امپایر استیت / Empire State

اروپا انجام شد؛ منتهی منطقه‌ی موهاک کاناواکه در نزدیکی مونترال کانادا یکی از مقاصد اصلی برای جست‌وجوی کارگران با هنر کار در ارتفاع بالا بود. ساکنان این منطقه از سال ۱۸۸۶ در پروژه‌های ارتفاع بالا دخیل بودند. تصور عمومی بر این بود که آن‌ها ترسی از ارتفاع ندارند؛ هرچند یکی از ساکنان در سال ۲۰۰۲ گفته بود که آن‌ها هم از ارتفاع می‌ترسند؛ اما آن را بهتر مدیریت می‌کنند. تا سال ۱۹۱۶، این کارگران در بسیاری از پروژه‌های بلند نیویورک فعال بودند و حتی خانواده‌های خود را به منطقه‌ی بروکلین منتقل کردند.

رباتیک برای آسانسورهای پروژه استفاده شد. خودکاربودن آسانسورها یکی از پیش‌نیازهای اصلی پروژه بود که برای حصول اطمینان از حرکت نرم و سریع و حفظ امنیت اجرا می‌شد.

تا زمان ساخت امپایر استیت، هیچ پروژه‌ای در این ابعاد به دقت و امنیت در جابه‌جایی عمودی مردم نیاز نداشت. احتمال اسکان ۲۵ هزار نفر در پروژه، تخمین نزدیک به ۶۰ هزار سفر در طول روز را منطقی جلوه می‌داد. به‌علاوه، ساعت‌های شلوغی و خدمت‌رسانی برابر آسانسورها به همه‌ی طبقات، مشکلات مهندسی شرکت اوتیس محسوب می‌شدند. محاسبات تخمین می‌زد در ساعت‌های ۵ تا ۵:۳۰ بعدازظهر، نزدیک به ۱۵ هزار نفر از طبقات به‌سمت طبقه‌ی همکف حرکت خواهند کرد.

امپایر استیت / Empire State

مهندسان و کارگران پروژه‌ی آسانسورها در زمان ساخت پروژه و اجرای اسکلت فلزی هم مشغول‌به‌کار بودند. آن‌ها آسانسورهای باربری موقت طراحی کردند که وظیفه‌ی رساندن مواداولیه و جابه‌‌جایی کارگران و نیروهای دیگر را برعهده داشتند. برای اجرای آسانسورهای نهایی پروژه، نوآوری‌های متعددی مهندسان اوتیس ارائه دادند. ۱۱ عدد از آسانسورها قرار بود در ارتفاعی بالاتر از تمامی پروژه‌های قبلی نصب شوند و به‌هرحال مشکلات جدیدی به‌همراه داشتند. موتورهای آسانسورها بزرگ‌تر و دقیق‌تر از همه‌ی پروژه‌های پیشین بودند و خطوط راهنمای عمودی دقیق برای هدایت اتاقک‌ها و وزنه‌های جابه‌جایی نصب شدند.

جریان‌های هوایی یکی از عوامل احتمالی تغییرشکل خطوط راهنما در پروژه‌ی آسانسورها بودند. مهندسان برای مقابله با این تأثیر و موقعیت‌دهی دقیق میله‌های راهنما از روش‌های مرسوم در معدن‌کاوی استفاده کردند. روش‌ محاسبه‌ی مستقیم‌‌بودن خطوط راهنمای آسانسورها، همان روشی بود که مهندسان معدن برای محاسبه‌ی مستقیم‌بودن شافت‌های معدن‌کاوی استفاده می‌کنند. اوتیس در اجرای چنین پروژه‌ی بزرگی به نیروی انسانی فراوانی نیاز داشت. در مراحلی از پروژه، حتی تا ۳۰۰ نفر به‌صورت هم‌زمان مشغول اجرای آسانسورها بودند.

شرکت اوتیس سابقه‌ای چندین‌ساله در راه‌اندازی آسانسور داشت و فناوری جدیدی به‌نام کنترل سیگنالی برای آن‌ها ارائه کرده بود. کنترل‌های مذکور برای آسانسورهای با سرعت کُند و نصب در آپارتمان‌ها طراحی شده بودند؛ درحالی که ساختمان امپایر استیت و رقیبش، کرایسلر، به سرعت و دقت بیشتری نیاز داشتند. به‌هرحال از زمان راه‌اندازی آخرین کنترل سیگنالی، ۶ سال گذشته بود و اوتیس نوآوری‌های جدیدتری برای استفاده در امپایر استیت معرفی کرد. برای درک عظمت پروژه‌ی مذکور در شرکت اوتیس باید بدانید آسانسورها بیش از دوهزار کیلومتر سیم‌کشی نیاز داشتند.

امپایر استیت / Empire State

در بحث امنیت آسانسورهای امپایر استیت، از همان ابتدا بیشترین ضرایب امنیتی در نظر گرفته شد. به‌عنوان مثال، برای کنترل اتاقک‌های آسانسور، ۶ کابل حامل نصب شد و آسانسورهای ارتفاع بالاتر ۸ کابل داشتند. ضخامت کابل‌ها به‌گونه‌ای بود که حتی با پاره‌شدن همه‌ی آن‌ها و فقط باقی‌ماندن یکی، اتاقک در جای خود نگه داشته می‌شد. البته، بررسی‌های دوره‌ای به‌گونه‌ای انجام می‌شد که حتی با یک کابل قطع‌شده هم آسانسور هیچ حرکتی کند.

خورشید و تور ویژه با دسترسی VIP و بسته‌ی بازدید صبح و بعدازظهر در یک روز اشاره کرد. در طبقه‌ی هشتادوششم، مناطق بازدید باز‌و‌بسته تعبیه شده‌اند؛ اما طبقه‌ی صدودوم تنها در منطقه‌ای بسته و کوچک‌تر میزبان بازدیدکنندگان است. طبقه‌های مخصوص بازدیدکنندگان در برخی سال‌ها، درآمدی بیشتر از اجاره برای مالکان امپایر استیت به‌ارمغان آورده‌اند.

امپایر استیت / Empire State

یکی از جاذبه‌های گردشگری امپایر استیت به‌نام نیویورک اسکای‌راید در سال ۱۹۹۴ در طبقه‌ی دوم نصب شد. این بخش از شبیه‌ساز حرکتی تشکیل شده که به‌عنوان مکملی برای طبقه‌های بازدیدی در نظر گرفته شد. بازدیدکنندگان علاوه‌بر مشاهده‌ی نمایشی از برج به‌مدت ۲۵ دقیقه، برنامه‌های شبیه‌سازی را نیز به‌مدت هشت دقیقه تجربه می‌کردند.

نسخه‌ی اولیه‌ی شبیه‌سازی برج امپایر استیت تا سال ۲۰۰۲ پابرجا بود که در آن یکی از بازیگران نقش خلبانی را ایفا کرده بود که از سقوط ساختگی هواپیما جلوگیری می‌کرد. پس از حملات ۱۱سپتامبر۲۰۰۱، برنامه‌ی شبیه‌سازی پرواز تغییر کرد و در نسخه‌ی جدید، بیشتر روی بحث اطلاع‌رسانی به‌جای سرگرمی تأکید و اطلاعاتی هم از حادثه‌ی سال ۲۰۰۱ به بازدیدکنندگان داده شد. درنهایت، بخش شبیه‌ساز پرواز در سال ۲۰۱۵ تعطیل شد.

نورپردازی امپایر استیت علاوه‌بر کاربردهای اختصاصی، به‌عنوان جاذبه‌ی گردشگری نیز شناخته می‌شود. در نوامبر۱۹۳۲، اولین‌بار از نورافکن‌های عظیم بالای برج استفاده شد که پیروزی روزولت در انتخابات آمریکا را اعلام کردند. نورافکن‌‌های فشار قوی جدید در سال ۱۹۶۴ در طبقه‌ی هفتادودوم نصب شدند تا بالای ساختمان را نورپردازی کنند. در سال ۱۹۷۶، پیشنهاد جابه‌جایی هزار لامپ رشته‌ای موجود در برج با ۲۰۴ لامپ متال‌هالید جایگزین شدند. در همان سال، نورپردازی‌های ویژه‌ی قرمز و سفید و آبی به‌مناسبت جشنی ملی در امپایر استیت نصب شدند.

از سال ۱۹۷۶، نورپردازی ویژه‌ای در بالای برج امپایر استیت اجرا شده که طبق رخدادهای فصلی و تعطیلات، قابلیت تغییر دارد. به‌‌علاوه، گروه‌ها و سازمان‌ها می‌توانند ازطریق وب‌سایت امپایر استیت برای نورپردازی در مناسبت‌‌های خاص درخواست دهند. رخدادهای متعددی همچون قدردانی از افراد گوناگون، حمایت از تیم‌های ورزشی نیویورک، سال‌روز مرگ افراد مشهور و موارد مشابه، همگی در نورپردازی‌های مناسبتی امپایر استیت لحاظ می‌شوند.

در سال ۲۰۱۲، همه‌ی لامپ‌های متال‌هالید امپایر استیت با ۱‍,۲۰۰ لامپ LED جدید جایگزین شد که رنگ‌های ارائه‌شدنی در نورپردازی را از ۹ به ۱۶ میلیون افزایش داد. سیستم جدید کنترل کامپیوتری دارد و جلوه‌های مدرن‌تری در نورپردازی‌ها به برج می‌دهد.

در سال ۱۹۶۵، کمپین تبلیغاتی فورد باعث شد جاذبه‌ای گردشگری در محل بازدید از امپایر استیت ایجاد شود. مهندسان شرکت آمریکایی تصمیم گرفته بودند نمونه‌ای از فورد موستانگ را به‌صورت نیمه‌مونتاژ تا طبقه‌های بالایی برج جابه‌جا و باردیگر آن را مونتاژ کنند. این فرایند با موفقیت انجام شد و در سال ۲۰۱۵ نیز، نسخه‌ی جدیدی از فورد موستانگ به بالای امپایر استیت رفت.

علاوه‌بر جاذبه‌های معماری امپایر استیت، مسابقات جذابی هم در آن برگزار می‌شود که حکم جاذبه‌ی گردشگری دارد. مسابقات پله‌نوردی امپایر استیت از سال ۱۹۷۸، هرساله از طبقه‌ی همکف تا طبقه‌ی هشتادوششم برگزار می‌شود. شرکت‌کنندگان باید ارتفاعی ۳۲۰ متری را از پله بالا بروند که ۱,۵۷۶ پله را شامل می‌شود. رکورد مسابقات با زمان ۹ دقیقه و ۳۳ ثانیه به پائول کریک، دوچرخه‌سوار استرالیایی، تعلق دارد.

یکی از نکات مهم درباره‌ی امپایر استیت این است که این ساختمان اوراق بهادار عرضه‌پذیر در بورس دارد. درواقع، سهام ساختمان از سال ۲۰۱۳ با نشان ESRT در بورس اوراق بهادار نیویورک معامله می‌شود.

امپایر استیت شاید امروزه بلندترین ساختمان نیویورک نباشد؛ اما قطعا همچنان مهم‌ترین بنای این شهر محسوب می‌شود.

بمنظور اطلاع از دیگر خبرها به صفحه اخبار فناوری مراجعه کنید.
منبع

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن